Weer een Feest voor Moeder Aarde!

door Pol de Wolf - initiatiefnemer

Zestien jaar geleden had ik het voorrecht om te kunnen deel uitmaken van de fijne groep mensen die een ‘Feest voor de Aarde’ wilden organiseren. Het was het begin van vele jaren van feestelijk samenkomen in de dankbaarheid voor Moeder Aarde, tot het mooie gebeuren als in een soort van slaap terechtkwam. Maar, het ‘Feest voor de Aarde’ is aan het ontwaken!

Ik voel me blij, niet zozeer omdat ik het in mijn leven heb gemist tijdens de voorbije jaren, maar erg blij omdat het aan het ontwaken is. Het is alsof het als een kind plotseling weerkeert na lange tijd. Maar er is iets veranderd, dit kind heeft een eigen kind meegebracht. Dit jaar zullen we immers beduidend meer met drie generaties aanwezig zijn. Het is alsof de familie echt wel groter aan het worden is!

Vele mensen die een sterke verbinding hebben met onze Aarde, voelen in deze dagen ook haar pijn in hun eigen leven. De Aarde heeft het zwaar te verduren en zij die van haar houden gaan hierin mee. Zij voelen de pijn van de wonden in haar bloedsysteem, zij voelen de hulpkreet van de oceanen, zij voelen de doodsangst van de walvissen, zij voelen de ademnood van Pachamama, Maka, Gaia, Moeder Aarde. De vernietiging van de natuur is als het kapot trachten maken van de ziel van de Aarde. Haar elementen worden vergiftigd en beginnen nu erg sterk te reageren.

Met de Aarde wordt ook de mensheid door elkaar geschud. De evolutiekrachten trekken sterk aan de ontspoorde trein en ruimen de troep van het verleden op. We kunnen dit zelf zo veel mogelijk trachten te ondersteunen. Rituelen zijn hierin een bijzonder hulpmiddel. Ze kunnen mensen samenbrengen in een gezamenlijke focus met de bedoeling om impulsen in de wereld te zetten, die streven naar verbondenheid en harmonie.

Zoals overal meer en meer de mensen zich verenigen in gemeenschappen om beter te kunnen leven in vaak lastige tijden, beginnen ook hier kleine groepen van mensen sterke hartverbindingen te vormen en een soort van gemeenschap te vormen om echt te kunnen samenkomen in de koude jungle van geconditioneerd individualisme die onze westerse wereld is geworden. Ze zijn als het ware de nieuwe families van het ontwakende hartbewustzijn binnen de mensheid. Kleine kiemen zijn het, impulsen van beginnende transformatie. Mensen nemen hun leven in eigen handen en dragen er verantwoordelijkheid voor.

Dit gaat verder dan alleen maar de begrenzing van hun eigen leefgebied. De hele Aarde is ons leefgebied en liefde kan niet begrensd worden door welke omheining ook. Hoe sterk klinkt onze eigen stem in het collectieve gebeuren in de wereld door? De energie die je uitstraalt, doe je ontwaken in de ander. Je kan via allerhande kanalen worden ingestraald met angst, met minderwaardigheid, met onzekerheid, met allerhande negatieve krachten.

Daarom is het belangrijk om zelf uit te stralen, om goed in je centrum te staan en te weten hoe en waarvoor je wil leven. Ieder, die de onvoorwaardelijke liefde uitstraalt, trekt de ander hierin op een of andere wijze mee. Misschien ligt dit gegeven niet zo ver bij ons vandaan, moeten we er gewoon maar bewust voor kiezen! Ontmoetingen zoals ze gebeuren op het Feest voor Moeder Aarde kunnen dit alleen maar versterken.

Hoe vaak staan we stil bij de schoonheid van een bloem langs de weg? Hoe vaak luisteren we nog naar de gezangen van de vogels? Hoe vaak nemen we nog in vervoering de energetische kracht van een natuurlijk landschap in ons op? Hoe vaak staan we stil bij het geschenk van het leven dat ons door de Aardemoeder wordt gegeven? Hoe vaak beseffen we de rijkdom die onze medemensen voor ons zijn op onze bewustzijnsweg naar de nieuwe geboorte die ons allen te wachten staat?

Met het Feest voor Moeder Aarde willen we onze dankbaarheid een prikkel geven, met elkaar in de cirkel gaan staan en elkaar de hand geven om ons deel zijn aan de grote mensenfamilie te ervaren en in verbondenheid de geboorte van ons vernieuwende bewustzijn te ondersteunen.

Het geeft reden om te feesten, om elkaar te ontmoeten in deze staat van zijn, om eten en drinken met elkaar te delen, te genieten van het vuur in de avond, van de muziek die we samen creëren.

De oude natuurvolkeren doen dergelijke rituelen nog vanuit de levende overlevering. De voorbije zomer was ik in Colombia. Het Nasavolk dat hier haar wortels heeft, komt jaarlijks samen in de Shakeelu, een oeroude ceremonie van dankbaarheid voor de vruchtbaarheid van Moeder Aarde. Men doet de rituele dansen voor de natuurkrachten en duizenden mensen feesten hun leven, delen hun eten en drank en versterken de onderlinge verbondenheid, hun eenheidsgevoel. Er wordt maanden aan voorbereidend werk besteed en men groeit collectief toe naar het gebeuren. Het is maar een van de vele voorbeelden hoe de natuurvolkeren hun bewuste band met de Aardemoeder en het besef van hun onderlinge verbondenheid in een volk van harmonie en eenheid hebben behouden.

Bij de westerse mens begint het ontwaken van de roep naar deze scheppende ervaringen met de tijd groter te worden. We creëren weer onze heel oude tradities in een nieuwe vorm, een vorm die bij ons groeiende eenheidsbewustzijn past en waar we ons goed bij voelen.

Waarlijk goed leven kan enkel maar indien de zorg om de kinderen aanwezig is. Bij het Feest voor Moeder Aarde staan de kinderen centraal in een heel sterke manier. Zij zijn actief betrokken bij de ceremonie en bieden als symbolisch de hand aan, die ons naar de bestemming kan brengen. De bestemming is het ontwaken van het gevoel van totale verbondenheid met het leven. Het offer dat we schenken aan Moeder Aarde gaat door de handen van de kinderen. Hun geboorterecht omvat de bescherming van dit leven, en de bescherming van de ontwikkeling van hun bewustzijnsziel.

Ik kijk er naar uit, weer een Feest voor Moeder Aarde.

Pol de Wolf.